Blog

| Pauline Siebers

Ben je klaar voor de menselijke maat, als natuurlijke maat der dingen?

“Hoe lang ga ik dit nog volhouden..?
Kan ik wel boodschappen blijven doen?
Red ik het om alle rekeningen te betalen deze maand?
En hoe zit het met volgende maand..?”

Tot voor kort voelde ik mij alleen op een eiland met deze vragen. Nu lijkt het wel alsof de hele wereld mij op dat eiland is komen vergezellen. Heel leuk hoor lieverds, maar dat had echt niet gehoeven…ik bedoel, ik red mij wel (knipoog).

 

Terwijl de artikelen, appjes en angsten van mijn eilandgenoten — allemaal ‘razend’ over waarom we ook alweer op dit eiland zitten — me om de oren vliegen, zoek ik een leeg stukje strand op. Poehee. Even rust.

 

Tijd om te mijmeren:

 

Al zo lang als ik mij kan herinneren, heb ik mij afgevraagd waarom we niet menselijker met elkaar omgaan. Als kind al vroeg ik mij af waarom we elkaar tot dingen verplichten waar soms alle partijen ongelukkig van worden. Hoewel ik in mijn jeugd geen tekort in geld kende, vroeg ik mij toch al op jonge leeftijd af waarom dat geld zo belangrijk gemaakt werd. Wat kreeg ik ervoor dat belangrijker was dan een knuffel van mijn ouders?

 

Je mag mij een geboren idealist noemen. Je mag mij ook in knuffels betalen…maar beter even wachten nog daarmee.

 

Inmiddels, zo’n vier decennia later, heb ik geleerd mijn vragen om te zetten in uitnodigingen. Ik nodig mijzelf iedere dag weer uit om open te staan voor nieuwe vragen en andere antwoorden. Wat op het ene moment de volledige waarheid lijkt, kan een volgend moment totaal in twijfel getrokken worden. Niet uit wantrouwen, maar uit vertrouwen.

 

Ik vertrouw op het feit dat de Natuur, en Alles Dat Is, werken volgens wetten die veelal onzichtbaar en ongrijpbaar zijn voor mijn stoffelijk brein. Onze waar-neming is niet altijd gelijk aan de waar-heid van het onderliggend mechanisme. Wij nemen waar met onze zintuigen en hebben onszelf ervan overtuigd (dankzij de verheerlijking van onze ratio en de zwaar wegende stem van de wetenschap) dat de conclusies van ons brein dé waarheid zijn. Op deze manier dénken wij alles met ons brein waar te nemen. Het is echter het menselijk hart wat de beste perceptie heeft, doordat het voortdurend in verbinding staat met Alles Dat Is, ook wel het kwantumveld genoemd (zie ook HeartMathBenelux). Die hart-verbinding is er zelfs wanneer je je er niet bewust van bent, omdat het een onderliggend mechanisme van de menselijke vorm is. Een mechanisme wat je als vanzelf gaat voelen zodra je je er voor opent. Dan vindt er namelijk brein-hart coherentie plaats, een verbinding die jouw volledige Zelf vertegenwoordigt.

 

Vandaar dat ik mijzelf leer meer ‘hartelijk’ dan ‘hoofdelijk’ te leven. De leukste bijwerking is erachter komen dat mijn hart van ‘het grote onbekende’ houdt, daar waar mijn brein liever geveinsde controle aanschouwt.

 

Dankzij deze warmhartige openheid heb ik geen verwachtingen van anderen, behalve dat ze zoveel mogelijk zichzelf zijn, en ik verplicht niemand ergens toe — mijzelf allerminst. Ik ga verbindingen aan vanuit mijn hart en passie, wetende dat wanneer het vuur daarvan dooft, de verbinding op natuurlijke wijze loslaat. Gelijk de bladeren in de herfst van de bomen vallen na een vurige lente en een passievolle zomer, om zich in de winter te bezinnen op de volgende verbinding. Dat is hoe de Natuur werkt en wij, mensen, ZIJN de Natuur.

 

Ik prioriteer dagelijks op basis van wat goed voelt, waar ik passie bij voel en waarmee ik ook goed doe voor anderen. Daarbij vertrouw ik op de wet van overvloed volgens de volgende definitie:

 

“Overvloed is het vermogen om te doen wat nodig is, op het moment dat het nodig is.” (“Abundance is the ability to do what you need to do when you need to do it.”)

Bashar

 

Normaal gesproken denken veel mensen bij het idee van ‘overvloed’ aan GELD, maar ik vermoed dat de bovenstaande regel inmiddels al een ander effect heeft. Een pandemie die je thuis laat zitten doet je al gauw beseffen wat er écht belangrijk is…

 

Wat er NODIG is, is dat hetgeen je brein zo graag wíl? Of is het wat je — vaak onverwachts — kríjgt? En als hetgeen wat je krijgt niet is wat je wilt, kun je dan — vanuit het vertrouwen van je hart — er toch iets moois van maken?

 

We mijmeren verder.

 

De vragen die ik als kind al had, vroegen om een andere volgorde: de mens eerst, geld later. Als jong volwassene ontdekte ik tijdens mijn universitaire studie in organisatieculturen en -veranderingen, het management principe van de ‘menselijke maat’. Nu, terwijl ik dat concept kopieer, voeg ik er tevens een laag minder-management-meer-mens aan toe (of een laag idealisme, net hoe je het bekijkt).

 

De maatschappij leerde ons tot nu toe om een ieder af te meten aan haar/zijn banksaldo en om dat saldo vertegenwoordigd te zien in de kleding die iemand draagt, de woning die men bewoont en de auto die erbij staat. Ons favoriete ruilmiddel, geld, is de maat van alles geworden. Eerst kijken wat iets oplevert, daarna pas of de mens/Natuur in dat kader past.

 

En dan, op 18 maart 2020, vermeldt het NRC:

 

“Het zijn misschien niet eens de miljardenbedragen die het meest ontzagwekkend zijn. In de krachttoer die westerse regeringen nu zijn begonnen om de economische klap door het coronavirus te verzachten, zijn ook de maatregelen zélf ongekend. Cheques aan burgers van de staat, nationalisatie van bedrijven – niets is taboe, alles mag, en liefst ongelimiteerd. In sneltreinvaart vergroot de coronacrisis zo de rol van overheden in de economie. Vooralsnog tijdelijk, maar voor een deel misschien ook blijvend.”

 

Hier proef ik al een verschuiving in de maat: oude meetlatten worden vervangen voor een maat waarin de financiële ‘overleving’ van ieder mens voorop staat. Dat houdt op macroniveau nog steeds in dat geld prioriteit heeft over alle andere vormen van overvloed, maar deze idealist ziet op microniveau meer gebeuren…

 

Wat ik zie gebeuren, op lokaal niveau, is dat ándere vormen van overvloed naar voren komen. Er wordt meer geruild (zónder geld als valuta), er wordt meer gegeven en ontvangen, er wordt creatiever nagedacht en die verbeeldingskracht wordt (eindelijk!) serieus genomen, én er vinden meer ‘toevalligheden’ (of: synchroniciteit) plaats die al deze menselijke bewegingen vergemakkelijken. (Ik geef hiervan expres geen voorbeelden. Als jouw brein bewijs wil, zoek het dan vooral in je directe omgeving.)

 

“Pauline, we gaan als groep mediteren, doe je mee?”

 

Ah, einde mijmering en einde solo rustmoment voor nu. Tijd voor een gezamenlijk rustmoment met mijn mede-eilanders.

 

Er zijn nog genoeg vragen over en we hebben geen haast (meer). Van mens-tot-mens wens ik je een HARTelijke gezondheid toe…en graag tot een volgende keer!

 

Liefs,

Pauline

 

 

Foto door Kelli Golis via Pexels

...Social Media Shaman... Your guide for finding your best Self on- and offline... ...Writing is how I express the experiences of who I am and what I do...
Post By Pauline Siebers
pauline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*